ย้อนมองนิทรรศการกลิ่นหอม “Pluviophile” (2024): สายฝนแห่งความทรงจำ

“Kẻ yêu mưa”: บทแรก

ในฤดูร้อนปี 2024 “Pluviophile – Kẻ yêu mưa” เปิดตัวในฐานะนิทรรศการกลิ่นหอมของนักปรุงน้ำหอม Rei Nguyen ในบทแรกนั้น R Parfums เลือกเชื่อมโยงผู้ที่มีใจตรงกันผ่านภาษาที่มีร่วมกัน: กลิ่นของสายฝน

“Pluviophile” เผยให้เห็นสายฝนในฐานะภูมิทัศน์แห่งความทรงจำ มากกว่าเป็นเพียงสภาพอากาศ เป็นที่ที่ใครก็ตามจะพบอารมณ์อันคุ้นเคย ช่วงหยุดพักส่วนตัว หรือที่พักพิงอันอ่อนโยนสำหรับตัวเอง

บทรำพึงในสายฝน

ในห้องที่จำลองสายฝนห่าใหญ่ซึ่งหยุดนิ่งกลางอากาศ “Pluviophile” สร้างโลกอีกใบที่แยกออกมา ที่นั่น เสียงน้ำ ดนตรี และเรื่องเล่าถักทอเข้าด้วยกันอย่างพอดี ปล่อยให้ประสาทการรับกลิ่นนำทางอารมณ์ ภายในสายฝนนั้น ทุกคนพบที่หลบภัยของตัวเอง

ผ่านเลนส์ของสายฝน ศิลปินเลือกที่จะสนทนากับความเหงา แต่มันไม่มีความหม่นหมองของพายุ หากเป็นความโดดเดี่ยวที่มีความสุข ที่ซึ่งเราเรียนรู้ที่จะฟังและโอบกอดตัวเองด้วยความอ่อนโยนอันบริสุทธิ์ไร้การปรุงแต่ง

จากอารมณ์อันบริสุทธิ์นั้น สายฝนของ “Pluviophile” ได้รับการสร้างขึ้นใหม่ผ่านการตีความด้วยกลิ่นที่แตกต่างกันเหล่านี้

สายฝนแห่งความทรงจำ

แต่ละคนย่อมมีความทรงจำเกี่ยวกับสายฝนในแบบของตัวเอง ในบทแรกของ “Pluviophile” สายฝนในความทรงจำของเราได้รับการสร้างขึ้นใหม่ผ่านเรื่องราวของกลิ่นเจ็ดเรื่องที่แตกต่างกัน

มีความทรงจำของวันวัยเด็กที่ไร้กังวล เท้าเปล่าก้าวอย่างลังเลลงบนผืนหญ้านุ่มเย็น มีสายฝนที่เริ่มต้นด้วยการรอคอยอันแผ่วเบา เมื่อหยดแรกตกลงมา ผสานกับความขมเขียวของใบไม้และความชื้นนุ่มของดินหลังวันแล้งหลายวัน

บางครั้ง สายฝนในความทรงจำก็ลอยละล่องดั่งเมฆสายไหมหวาน ๆ กลางสถานีรถไฟที่พลุกพล่าน ที่ซึ่งความเหงาได้พบการปลอบประโลม หรือพาความเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของบ่ายวันสบาย ๆ ที่นั่งมองฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายลงบนทะเลสาบอันสงบ

และมีสายฝนที่มองผ่านร่มใส – เมื่อน้ำโอบล้อมเราทุกด้าน แต่เรายังคงแห้ง ปลอดภัย และนิ่งสงบ ในมุมที่เงียบกว่า มีม้านั่งไม้ตัวเก่า ไม้มีความทรงจำตามธรรมชาติ มันบันทึกไออุ่น สัมผัสแผ่วเบา และความคิดที่ล่องลอยของผู้ที่เคยนั่งลงอย่างเงียบ ๆ

และเมื่อฝนผ่านไป ดอกไม้ป่าบอบบางใต้ต้นไม้ใหญ่ก็โยกไหวและหมุนวนในน้ำ กระซิบเสียงแห่งชีวิตที่เย็นสดชื่น เป็นสัญญาณของความสุขและอารมณ์อันบริสุทธิ์ที่เราได้พบ

ฟังเรื่องราวและแรงบันดาลใจเบื้องหลังแต่ละกลิ่นได้ที่นี่

ในบทแรกนั้น เราเทความทรงจำของตัวเองลงไป เพื่อสร้างที่ที่ผู้คนได้หลบพักและรู้สึกว่ามีคนเข้าใจ ภายในที่พักพิงนั้น ความเหงากลายเป็นช่วงหยุดพักอันอ่อนโยน สอนให้เราอยู่กับตัวเองอย่างเรียบง่าย

สายฝนของปีนั้นจบลงในที่สุด ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่เก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยในสายฝน – ที่พักพิงอันสงบ ช่วงหยุดพักของจิตใจ และความสุขเรียบง่าย

ก่อนฝนจะตกทุกครั้ง มีช่วงขณะหนึ่งที่อากาศเริ่มเปลี่ยน โลกดูเหมือนกลั้นหายใจรอคอย และที่ใดสักแห่ง เสียงกระพือปีกแผ่วแรกก็ปรากฏขึ้น นั่นคือเวลาที่บทใหม่ของ “Pluviophile” เริ่มต้น

ฟังบทนำของ Rei ในห้องฟัง →