ห้อง
ฟัง

ตอนอยู่โตเกียว ฉันมักไปสวนสาธารณะชื่อชินจูกุเกียวเอ็น ที่นั่นมีสระน้ำใหญ่ที่งดงามมาก และเรือนไม้ที่มองออกไปเห็นสระ ที่นี่ยังเป็นฉากของอนิเมะ The Garden of Words ของมาโคโตะ ชินไค ฉันเคยไปนั่งที่นั่นสัปดาห์ละครั้ง บางทีวันพฤหัสบดี บางทีวันศุกร์ กินข้าวกล่องเบนโตะ และมองออกไปที่สระน้ำ

ฉันเห็นภาพนั้นมาครบทั้งสี่ฤดู แต่ที่ชอบที่สุดคือตอนฝนตก สายฝนสร้างม่านสีเงินระยิบระยับ และทั้งพื้นที่ถูกโอบไว้ด้วยเสียงฝนแผ่วเบากับกลิ่นสะอาดสดชื่น นั่นคือแรงบันดาลใจของ Pluviophile

Pluviophile แปลว่าผู้ที่รักฝน และเป็นชื่อของนิทรรศการนี้ด้วย รักฝน และรักตัวเองในสายฝน ถ้าจะพูดให้ชัดกว่านั้น สำหรับฉัน ทุกครั้งที่ฝนตก พลังของฉันจะขึ้นสูงสุด นั่นคือเหตุผลที่เรื่องสำคัญส่วนใหญ่ในแต่ละปีของฉันเกิดขึ้นในช่วงนี้ ในสายฝน ความคิดของฉันแจ่มชัด สายฝนเป็นฉากหลังที่ปลอบโยนให้การใคร่ครวญของฉัน

ฉันคิดว่าคนที่รักฝนเป็นคนโรแมนติกอยู่บ้าง หลายคนรู้สึกว่าฝนน่ารำคาญ แต่พวกเราที่รักฝนยืมเสียง สี และกลิ่นของฝน มาเผยโลกภายในของเรา และเติมพลังให้ตัวเอง ฉันหวังว่ากลิ่นของ Pluviophile จะปลอบโยนคุณ อยู่เคียงข้างคุณ หรือเพียงบอกคุณว่ามีเรื่องราวงดงามเกี่ยวกับฝนอยู่เสมอ ให้คุณรู้ว่าชีวิตมีช่วงเวลาอ่อนโยนอยู่กับคุณเสมอ

เมื่อหกเดือนก่อน ฉันได้ผ่านช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต คือการเป็นแม่ ตอนลูกอายุสามเดือน หมอแนะนำให้ปล่อยให้ลูกได้สัมผัสโลก โดยถอดถุงเท้าและถุงมือออก ฉันยังจำประกายในดวงตาของลูกได้ ตอนที่เท้าเล็ก ๆ ของเขาแตะพื้น ในช่วงเวลาเช่นนี้เองที่เราเริ่มสำรวจและเรียนรู้โลก

Green Green Grass คือกลิ่นที่พาฉันกลับไปสู่วัยเด็ก เดินเท้าเปล่าบนสนามหญ้าเขียวขจี กลิ่นหญ้าที่เพิ่งตัด หอมดินและเปรี้ยวนิด ๆ ผสมกับความเย็นและดินชื้น และรสลูกอมเปรี้ยวจาง ๆ ในปาก แค่วันเรียบง่ายที่ไร้กังวล

ทุกวันนี้ รองเท้ามักพรากเราจากความสุขเรียบง่ายของการรู้สึกถึงหญ้าใต้ฝ่าเท้า และกลิ่นเขียวบริสุทธิ์นั้นก็กลายเป็นประสบการณ์ที่ไม่ค่อยได้พบ คุณยังจำกลิ่นสดของหญ้าเขียวได้ไหม

ตั้งแต่เด็ก ฤดูกาลในชีวิตฉันหมุนไปตามสภาพอากาศ วันแดดออกคือวันเล่นลูกแก้วและเล่นว่าว ส่วนวันฝนตกก็มีความสุขอีกแบบ พวกเราเด็ก ๆ อยู่ในบ้าน นั่งดูฝน หรือลอยเรือกระดาษ

กลิ่นของฝนนั้นพิเศษ เรียกว่าเพทริเคอร์ (petrichor) คือกลิ่นดินที่เกิดขึ้นเมื่อฝนตกลงบนพื้นแห้ง ในภาษากรีก petra แปลว่าหิน และ ichor หมายถึงโลหิตของเทพเจ้า

ไซ่ง่อนที่บางครั้งร้อนและแห้ง กลับอ่อนโยนและน่ารักเมื่อฝนมาถึง กลิ่นเฉพาะของดินหลังฝนมาจากสารชื่อจีออสมิน (geosmin) ซึ่งฉันได้เรียนรู้ระหว่างเรียนเรื่องน้ำหอม และตอนนี้ใช้ในงานสร้างสรรค์ของฉัน ฉันยังพบว่ามีคนจำนวนมากรักกลิ่นนี้ ดินชื้นหลังฝนเขตร้อนนั้นไม่เหมือนที่ใด ฟังเสียงฝน ดมกลิ่นดิน แล้วเคลิ้มหลับไปในงีบที่ไร้ฝัน นั่นคือความสุขบริสุทธิ์

ฉันชอบร่มใสเป็นพิเศษ ฉันคิดว่ามันงามที่สุดในบรรดาร่มทั้งหลาย ครั้งหนึ่ง ฉันเดินทางไปยังมุมไกลของจังหวัดอิบารากิ ดูแผนที่ที่อัดแน่นด้วยตัวอักษรคันจิ จนหาทางได้ยาก หลังขึ้นรถไฟผิดขบวน ฉันต้องรอกลางสายฝนราว 30 นาที ยืนอยู่ใต้ร่ม มองฝนตก หยดฝนแต่ละหยดส่งเสียงขี้เล่น

ฉันเจอที่หลบฝนเล็ก ๆ และรีบเข้าไป ทิ้งรอยน้ำจากร่มเปียกไว้ตลอดทาง หญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วสอนฉันว่าต้องสะบัดน้ำและเก็บร่มอย่างไรให้ถูกวิธี แม้ในสถานีห่างไกล บทเรียนเรื่องความพิถีพิถันและการทำสิ่งต่าง ๆ ให้ถูกต้องก็ยังอยู่ในใจฉัน

กลิ่นของร่มเปียกนั้นยังอยู่กับฉัน: พลาสติก อากาศชื้น และช่วงเวลาแห่งความใส่ใจที่หล่อหลอมตัวฉันในวันนี้ ฉันไม่คิดว่า Wet Umbrella จะเป็นกลิ่นที่คนจำนวนมากรักหรือหลงใหล แต่ฉันรักจิตวิญญาณและความทรงจำของฉันเองที่อยู่เบื้องหลังกลิ่นนี้ เราแต่ละคนมักมีกลิ่นบางกลิ่นที่เตือนให้นึกถึงว่าช่วงเวลานั้นพิเศษเพียงใด แล้วคุณล่ะ กลิ่นร่มเปียกของคุณคืออะไร

ฝนไม่ได้มาเยือนเพียงไซ่ง่อน คุณเคยนั่งริมทะเลสาบตะวันตกในสายฝนฤดูใบไม้ผลิไหม อ่อนโยนและบริสุทธิ์ ฝนเบาพอที่จะไม่หยุดคนวิ่ง แต่สดชื่นพอที่จะทำให้บทสนทนาแจ่มชัดขึ้น

ฝนฤดูใบไม้ผลิริมทะเลสาบตะวันตกในฮานอยสงบมาก มีกลิ่นมอสและลมเย็นสดชื่นของฤดูกาล กลิ่นน้ำผสานกับกลิ่นโลหะจาง ๆ ของโอโซน ฉันจำได้ว่าเคยนั่งริมทะเลสาบ ซึมซับฝนปรอยแผ่วเบา ฮานอยช่างสงบเหลือเกิน

A Wooden Chair ปกติเมื่อนึกถึงโน้ตไม้ คุณนึกภาพอะไร อาจเป็นโน้ตนุ่มดุจกำมะหยี่และครีมมี่ของไม้จันทน์หอม ความแห้งของไม้ซีดาร์ หรือกลิ่นดินชื้นจากแพชชูลี แต่ในกลิ่นนี้ A Wooden Chair ฉันอยากเชื่อมมันเข้ากับความเศร้า

เวลาเศร้า คุณมีที่ให้ไปไหม เพื่อนหลายคนของฉันไปบาร์วิสกี้ เลือกเครื่องดื่มดี ๆ และพบใครสักคนให้ได้คุย แต่เวลาฉันเศร้า ฉันชอบอยู่คนเดียว คุณคงรู้จักความเศร้าแบบที่บีบหัวใจ แบบที่แบ่งปันให้ใครไม่ได้ แต่ทุกคนเคยรู้สึก ในเวลาเช่นนั้น ฉันมักได้ที่พักใจบนม้านั่งไม้ในสวนสาธารณะ

หากคุณไม่เคยนั่งคนเดียวในสวนสาธารณะใกล้มหาวิหารนอเทรอดามและร้าน Au Parc ในไซ่ง่อน มองใบมะขามร่วงหล่น คุณพลาดไปแล้ว ลองนึกภาพความเศร้าของคุณเป็นเหมือนใบไม้เหล่านั้น เมื่อใบไม้ร่วงหมด ความทุกข์ก็หมดไปด้วย ใบไม้มีมากเหลือเกิน

ฝนไม่ค่อยมาเยือนตอนที่ฉันนั่งบนม้านั่งในสวนนั้น แต่เมื่อฝนมา ก็เป็นช่วงที่ลืมไม่ลง ฉันมาทำอะไรที่นี่? ทำไมฝนถึงมาตอนนี้? ฉันจะเปียกไหม? ช่างเถอะ ฉันกำลังเศร้า มีคนบอกว่าไม้เก็บความทรงจำไว้ ถ้าคุณทิ้งความเศร้าไว้ที่นั่นบ้าง ไม้จะซึมซับมันไว้ให้ ช่วยแบ่งเบาภาระของคุณ ถ้าคุณนั่งนานพอ นับใบมะขามไปเรื่อย ๆ ความเศร้าอาจไม่กลับมาอีก ใจของคุณจะยุ่งอยู่กับการนับใบไม้แทน

A Wooden Chair บรรจุอารมณ์ลึกซึ้งที่ฉันเทลงไป ความโศกที่รุนแรงซึ่งยังไม่จางหาย นั่นคือฉันในช่วงเวลานั้น ผูกมิตรกับความเศร้าและความคับข้องใจ เสียดายที่ทำได้ไม่ดีกว่านี้ในสถานการณ์นับไม่ถ้วน แต่ฉันจะไม่เป็นไร ครั้งหน้าเมื่อกลับไปที่ม้านั่งนั้น บางทีฉันอาจแค่จิบชาสักถ้วย มองดูผืนดิน โดยไม่เศร้าอีกแล้ว

หลังฝนตก คุณเคยสังเกตไหมว่าเกิดอะไรขึ้นใกล้ผืนดิน หญ้าเขียวขจีและสมุนไพรที่ทรหด แม้ผ่านพายุก็ยังยืนตระหง่านและสดชื่น ต่างจากต้นไม้ใหญ่ที่ลมอาจโค่นได้ ดอกไม้ป่าเล็ก ๆ ยังคงยืนหยัด กลิ่นดอกไม้ป่าหลังฝนคือสิ่งที่ฉันได้พบระหว่างเดินเล่นสบาย ๆ

ในเดือนพฤษภาคม คุณจะพบดอกบลูเบลล์และลิลลีแห่งหุบเขา ซึ่งมีกลิ่นละเอียดอ่อน สะอาด อมเปรี้ยวเล็กน้อย เกี่ยวพันกับภูตและโชคดี ครั้งหนึ่งฉันเห็นลิลลีแห่งหุบเขาขึ้นเป็นพุ่มเล็ก ๆ ที่วัดวรรณกรรมในฮานอย สำหรับฉัน มันคือสัญญาณของโชคดี ฉันประหลาดใจมากที่ได้เห็น จนมารู้ทีหลังว่าบางทีมันอาจเป็นลางดีจริง ๆ เมื่อฉันได้กลับมาพบครอบครัวอีกครั้งที่เวียดนาม การดมกลิ่นดอกไม้ป่าในสายฝนคือการได้ใกล้ชิดผืนดิน เตือนให้เรานึกถึงความหลากหลายของชีวิตและงานฝีมืออันประณีตของธรรมชาติ