Silid
Pakinggan

Sa Tokyo, madalas akong pumupunta sa isang parkeng tinatawag na Shinjuku Gyoen. May napakagandang malaking lawa ang parke at isang bahay na kahoy na nakatanaw dito. Ito rin ang tagpuan ng anime ni Makoto Shinkai, The Garden of Words. Dati, umuupo ako roon minsan sa isang linggo, minsan tuwing Huwebes, minsan tuwing Biyernes, kumakain ng bento at nakatanaw sa lawa.

Nakita ko na ang tanawing iyon sa lahat ng apat na panahon, pero pinakagusto ko kapag umuulan. Gumagawa ang ulan ng kumikislap at kulay-pilak na tabing, at nababalot ang buong lugar ng mahinang tunog ng ulan at ng malinis at sariwang amoy. Iyon ang pinagmulan ng Pluviophile.

Ang ibig sabihin ng Pluviophile ay mahilig sa ulan, at ito rin ang pangalan ng eksibisyong ito. Mahilig sa ulan, at, para mas tumpak, mahal ang sarili sa ulan. Para sa akin, tuwing umuulan, nasa rurok ang lakas ko. Kaya karamihan sa mahahalagang pangyayari sa taon ko ay nangyayari sa panahong ito. Sa ulan, lumilinaw ang isip ko; ang ulan ang nagiging payapang likuran ng aking pagninilay.

Sa tingin ko, sa isang banda, mga romantiko ang mahihilig sa ulan. Marami ang naiinis sa ulan, pero kaming mahihilig sa ulan ay humihiram ng tunog, kulay at amoy ng ulan para ilabas ang aming panloob na mundo, para punuin muli ang aming lakas. Sana mapakalma kayo ng halimuyak ng Pluviophile, samahan kayo, o sabihin lang sa inyo na laging may magagandang kuwento tungkol sa ulan, para maunawaan ninyong laging may mga banayad na sandali ang buhay na kasama ninyo.

Anim na buwan pa lang ang nakalipas, naranasan ko ang isa sa pinakamahahalagang sandali ng buhay ko: ang maging isang ina. Nang tatlong buwan na ang anak ko, pinayuhan ako ng doktor na hayaan siyang madama ang mundo sa pag-aalis ng medyas at guwantes. Malambing kong naaalala ang kislap sa mga mata ng anak ko nang dumampi sa lupa ang maliliit niyang paa. Sa mga ganitong sandali tayo nagsisimulang galugarin at kilalanin ang mundo.

Ang Green Green Grass ang halimuyak na nagbabalik sa akin sa pagkabata, naglalakad nang nakayapak sa luntiang damuhan. Ang amoy ng bagong-tabas na damo, makalupa at bahagyang maasim, may halong lamig at basang lupa, at may bahid ng maasim na kendi sa bibig ko. Mga payak at walang-alalang araw lamang.

Sa ngayon, madalas tayong inilalayo ng ating mga sapatos sa payak na ligaya ng pagdama sa damo sa ilalim ng ating mga paa, at nagiging bihira ang dalisay at luntiang amoy na iyon. Naaalala pa ba ninyo ang sariwang amoy ng luntiang damo?

Mula pagkabata, sinusundan ng mga panahon sa buhay ko ang lagay ng panahon. Ang maaraw na araw ay paglalaro ng holen at pagpapalipad ng saranggola, habang ang maulang araw ay may ibang ligaya. Kaming mga bata ay nasa loob ng bahay, nanonood ng ulan o nagpapaanod ng mga bangkang papel.

Espesyal ang amoy ng ulan. Petrichor ang tawag dito, ang makalupang amoy na lumilitaw kapag bumagsak ang ulan sa tuyong lupa. Sa Griyego, petra ay bato at ang ichor ay ang dugo ng mga diyos.

Ang Saigon, na minsang mainit at tuyo, ay nagiging napakalambot at kaibig-ibig pagdating ng ulan. Ang natatanging amoy ng lupa pagkatapos ng ulan ay dahil sa isang compound na tinatawag na geosmin, na natutunan ko sa pag-aaral ko ng paggawa ng pabango at ginagamit ko na ngayon sa aking mga likha. Napansin ko ring maraming tao ang mahilig sa amoy na ito. Natatangi talaga ang basang lupa pagkatapos ng ulan sa tropiko. Makinig sa ulan, amuyin ang lupa at maidlip nang walang panaginip. Iyon ang dalisay na kaligayahan.

May espesyal akong pagkagiliw sa mga malinaw na payong. Sa tingin ko, sila ang pinakamaganda sa lahat ng payong. Minsan, naglakbay ako sa isang malayong bahagi ng Ibaraki Prefecture, sinusundan ang mapang siksik sa kanji, kaya mahirap hanapin ang daan. Matapos sumakay sa maling tren, kinailangan kong maghintay nang mga 30 minuto sa ulan. Nakatayo sa ilalim ng aking payong, pinanood ko ang pagbagsak ng ulan, bawat patak ay lumilikha ng masiglang tunog.

May nakita akong maliit na silungan at agad akong pumasok, nag-iiwan ng bakas ng tubig mula sa basa kong payong. Lumapit sa akin ang isang matandang babae at ipinakita kung paano wastong ipagpag at itabi ang payong. Kahit sa isang malayong istasyon, nanatili sa akin ang aral ng pagiging maingat at ng paggawa ng tama.

Nananatili ang amoy ng basang payong na iyon: plastik, mamasa-masang hangin at ang mga sandaling may malasakit na humubog sa kung sino ako ngayon. Hindi ko inaakalang ang Wet Umbrella ay halimuyak na mamahalin o hahangaan ng maraming tao, pero mahal ko lang ang diwa at ang sarili kong alaala sa likod nito. Bawat isa sa atin ay laging may isang uri ng amoy na nagpapaalala kung gaano kaespesyal ang isang sandali. Kayo? Ano ang amoy ng inyong basang payong?

Hindi lang Saigon ang binibisita ng ulan. Nakaupo na ba kayo sa tabi ng West Lake habang umuulan sa tagsibol? Banayad at dalisay, sapat ang gaan ng ulan para hindi mapahinto ang mga tumatakbo pero sapat ang presko para luminaw ang mga usapan.

Napakapayapa ng mga ulan ng tagsibol sa tabi ng West Lake sa Hanoi, may amoy ng lumot at ng malamig at sariwang simoy ng panahon. Humahalo lang ang amoy ng tubig sa mahinang lasang-metal ng ozone. Naaalala kong nakaupo ako sa tabi ng lawa, tinatamasa ang banayad na ambon. Napakatahimik ng pakiramdam sa Hanoi.

A Wooden Chair. Karaniwan, kapag naiisip natin ang mga woody note, ano ang maiisip ninyo? Marahil ang malambot at malapot na nota ng sandalwood, ang tuyot ng cedarwood, o isang bagay na makalupa at mamasa-masa mula sa patchouli. Pero sa halimuyak na ito, A Wooden Chair, gusto kong iugnay ito sa kalungkutan.

Kapag malungkot kayo, may lugar ba kayong pinupuntahan? Marami sa mga kaibigan ko ang pumupunta sa isang whiskey bar, pumipili ng masarap na inumin at naghahanap ng makakausap. Pero kapag malungkot ako, mas gusto kong mapag-isa. Alam ninyo ang ganoong kalungkutang dumudurog sa puso, ang uring hindi maibahagi, pero naramdaman nating lahat. Sa mga ganoong sandali, madalas akong nakakahanap ng aliw sa isang bangkong kahoy sa isang parke.

Kung hindi pa kayo nakaupong mag-isa sa isang parke malapit sa Notre Dame Cathedral at sa Au Parc cafe sa Saigon, pinapanood ang paglagas ng mga dahon ng sampalok, may nakakaligtaan kayo. Isipin ang inyong kalungkutan na parang mga dahong iyon: kapag naubos na ang lahat, wala na rin ang lungkot. Napakaraming dahon.

Bihirang dumalaw ang ulan kapag nakaupo ako sa bangkong iyon sa parke, pero kapag dumalaw ito, hindi ito malilimutan. Ano ang ginagawa ko rito? Bakit ngayon pa dumating ang ulan? Mababasa ba ako? Hay, malungkot ako. Sabi nila, may alaala ang kahoy, kaya kung mag-iiwan kayo ng kaunting lungkot doon, sisipsipin ito ng kahoy para sa inyo, at gagaan ang inyong pasan. Kung uupo kayo roon nang matagal habang binibilang ang mga dahon ng sampalok, baka hindi na bumalik ang lungkot. Magiging abala ang inyong isip sa pagbilang ng mga dahon.

Dala ng A Wooden Chair ang malalim na damdaming ibinuhos ko rito, isang mabangis na lungkot na hindi pa kumukupas. Iyon ako sa sandaling iyon, nakikipagkaibigan sa aking lungkot at pagkabigo, nanghihinayang na hindi ko nagawa nang mas mahusay sa napakaraming pagkakataon. Pero magiging maayos ako. Sa susunod na pagbalik ko sa bangkong iyon, baka masiyahan na lang ako sa isang tasa ng tsaa, pinagmamasdan ang paligid, hindi na malungkot.

Pagkatapos ng ulan, napansin na ba ninyo ang nangyayari malapit sa lupa? Ang luntiang damo at matitibay na halaman, sa kabila ng bagyo, ay nakatayong buo ang loob at sariwa. Hindi tulad ng malalaking punong maaaring maitumba ng hangin, nakakatagal ang maliliit na ligaw na bulaklak. Ang amoy ng ligaw na bulaklak pagkatapos ng ulan ay isang natuklasan ko sa isang maluwag na paglalakad.

Sa Mayo, may makikita kayong bluebell at lily of the valley, na may pino, malinis at bahagyang maasim na amoy na iniuugnay sa mga diwata at sa suwerte. Minsan, nakakita ako ng lily of the valley na tumutubo sa isang maliit na palumpong sa Temple of Literature sa Hanoi. Tanda ito ng magandang kapalaran para sa akin. Gulat na gulat ako nang makita ito, pero saka ko lang napagtanto na marahil tunay itong tanda ng suwerte nang magkaroon ako ng pagkakataong bumalik at muling makasama ang pamilya ko sa Vietnam. Ang pag-amoy ng ligaw na bulaklak sa ulan ay pagiging malapit sa lupa, nagpapaalala sa atin ng pagkakaiba-iba ng buhay at ng pinong gawa ng kalikasan.