เขียนถึงสายฝน: ผลงานชนะเลิศ โดย Yinke

สองสัปดาห์หลังนิทรรศการ “Pluviophile – Kẻ yêu mưa” ปิดลง “Rain Stories” การประกวดเรื่องเล่าถึงวันฝนตก ก็ได้สิ้นสุดลงเช่นกัน ทิ้งความรู้สึกที่ยากจะลืมไว้ให้แก่ผู้รักกลิ่นหอม ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา นักปรุงน้ำหอม Rei Nguyen ได้อ่านเรื่องเล่าถึงสายฝนทุกเรื่องทีละเรื่อง เพื่อคัดเลือกผลงานที่โดดเด่นที่สุด แต่ละเรื่องเป็นภาพที่แตกต่างกัน วาดขึ้นจากความทรงจำถึงสายฝนของคนคนหนึ่ง และบัดนี้ หลังการคัดเลือกที่ชวนให้ซาบซึ้ง Rei และทีม R Parfums ก็ได้พบผลงานชนะเลิศของ “Rain Stories” แล้ว

เรื่องเล่าถึงสายฝนโดย Yinke ผู้ชนะการประกวดเขียนถึงสายฝน

ด้วยถ้อยคำเรียบง่ายและกระชับ Yinke พาผู้อ่านผ่านฉากที่คุ้นเคย และผ่านฉากเหล่านั้นไปสู่ความรู้สึกที่จริงแท้โดยสมบูรณ์ R Parfums ขอแสดงความยินดีกับ Yinke ผู้ได้รับรางวัลจากเรื่องเล่าถึงสายฝน เป็นขวด Pluviophile ขนาด 50 ml ที่มีพาทินาซึ่งมีเพียงชิ้นเดียว ขอนำถ้อยคำของ Yinke มาเล่าอีกครั้ง ณ ที่นี้ “ฉันเกิดและเติบโตในจังหวัดหนึ่งทางภาคกลางของเวียดนาม ที่นั่นฝนมักตกต่อเนื่องในช่วงเดือนท้าย ๆ ของปี คือเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ในเดือนเหล่านั้นฝนมักตกหนัก และหนาวเหน็บ ตลอดสามปีของชั้นมัธยมปลาย ฉันขี่จักรยานไฟฟ้าไปโรงเรียน กลางวันเรียนที่โรงเรียน ตอนค่ำเรียนพิเศษ ฉันจำไม่ได้ว่าเป็นค่ำวันไหน น่าจะเป็นวันธรรมดา ฉันมีเรียนพิเศษตอนค่ำ อากาศค่อนข้างหนาว และฝนตกหนัก เมื่อเรียนเสร็จ ฉันก็กลับบ้านและเข้านอนตามปกติ ผ่านไปวันสองวัน ฉันจึงได้ยินจากครูว่า ในคืนฝนตกหนักคืนนั้นมีคนมาตามหาฉัน คนนั้นคือแม่ แม่มาเพื่อเอาเสื้อกันฝนมาให้ฉัน ในทันใดนั้น ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งที่อบอุ่น และขมขื่นเล็กน้อย เอ่อล้นขึ้นมาในใจ สมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์ แม่โทรหาฉันไม่ได้ จึงขี่รถตรงไปที่โรงเรียนเพื่อฝากเสื้อกันฝนไว้ แต่ตอนนั้นฉันกลับบ้านไปแล้ว เมื่อฉันถามแม่ถึงเรื่องนี้ แม่พูดเพียงว่า ‘mẹ lo con ướt mưa’ (‘แม่กลัวลูกจะเปียกฝน’) ห้าคำ ไม่อาจพูดให้เรียบง่ายไปกว่านี้ได้อีกแล้ว และฉันก็เก็บความทรงจำนั้นไว้กับตัวมาตั้งแต่นั้น ตอนนี้ฉันอยู่ไกลจากพ่อแม่ ที่ไซ่ง่อนเป็นฤดูที่เช้าแดดออก บ่ายฝนตก ฝนตกหนัก และไม่เคยส่งสัญญาณเตือนใด ๆ หลายวันฉันกลับถึงบ้านในสภาพเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า และฉันคิดถึงแม่เหลือเกิน ฉันฟังเพลง ‘Home’ ของ Michael Bublé ทุกครั้งที่เขียนถึงแม่: เพลงที่ขับร้องโดยคนที่อยู่ไกลบ้าน ผู้รู้ว่าตัวเองโชคดี และเพียงอยากกลับบ้าน ฤดูฝนนี้ฉันยังอยู่ที่ไซ่ง่อน ไกลจากบ้าน และไม่มีสิ่งใดที่ฉันอยากได้มากไปกว่าเที่ยวบินกลับบ้าน ป.ล. แม่จะไม่มีวันได้อ่านบรรทัดเหล่านี้ และจะไม่รู้ด้วยว่าฉันยังจำวันนั้นได้ ถึงอย่างนั้น ฉันก็หวังว่าแม่จะรู้ว่าฉันรักแม่ แม่จ๋า” 21 กรกฎาคม นครโฮจิมินห์ Yinke