Pagbabalik-tanaw sa eksibisyon ng halimuyak na “Pluviophile” (2024): Ang ulan ng mga alaala

“Kẻ yêu mưa”: Ang unang kabanata

Noong tag-araw ng 2024, unang itinanghal ang “Pluviophile – Kẻ yêu mưa” bilang eksibisyon ng halimuyak ng perfumer na si Rei Nguyen. Sa unang kabanatang iyon, pinili ng R Parfums na pag-ugnayin ang magkakatulad na kaluluwa sa pamamagitan ng iisang wika: ang amoy ng ulan.

Ipinakita ng “Pluviophile” ang ulan hindi lamang bilang lagay ng panahon, kundi bilang tanawin ng alaala — isang espasyo kung saan sinuman ay makatatagpo ng pamilyar na damdamin, isang pansariling paghinto, o isang banayad na kanlungan para sa sarili.

Isang solilokyo sa ulan

Sa loob ng isang espasyong ginagaya ang isang nakabiting buhos ng ulan, lumikha ang “Pluviophile” ng isang hiwalay na mundo. Doon, sapat lamang ang pagkakahabi ng tunog ng tubig, musika at mga kuwento, kaya ang pang-amoy ang gumagabay sa damdamin. Sa loob ng ulang iyon, nakatatagpo ang bawat isa ng sarili niyang kanlungan.

Sa lente ng ulan, pinili ng alagad ng sining na makipag-usap sa kalungkutan. Ngunit wala itong dala ng kapanglawan ng bagyo; isa itong masayang pag-iisa, kung saan natututo tayong makinig at yakapin ang sarili nang may lambing na walang anumang balatkayo.

Mula sa dalisay na damdaming iyon, muling nilikha ang ulan ng “Pluviophile” sa pamamagitan ng magkakaibang interpretasyong ito ng amoy.

Ang ulan ng mga alaala

May sariling alaala ng ulan ang bawat tao. Sa unang kabanata ng “Pluviophile,” muling nililikha ang ulan sa ating mga alaala sa pamamagitan ng pitong magkakaibang kuwento ng amoy.

May mga alaala ng walang-alalahaning mga araw ng pagkabata, na may hubad na paang nag-aalangang tumapak sa malambot na higaan ng malamig na damo. May mga ulang nagsisimula sa banayad na pananabik, habang bumabagsak ang mga unang patak, humahalo sa luntiang pait ng mga dahon at sa malambot na halumigmig ng lupa matapos ang ilang araw ng tagtuyot.

May mga pagkakataon ding lumulutang ang ulan sa ating mga alaala na parang matatamis na ulap ng cotton candy sa gitna ng mataong istasyon ng tren, kung saan nakatatagpo ng aliw ang pag-iisa. O dala nito ang natatanging ginaw ng isang maluwag na hapon habang pinanonood ang banayad na ulan ng tagsibol na bumabagsak sa payapang lawa.

At may mga ulang natatanaw sa mga payong na malinaw – kapag pinalilibutan tayo ng tubig sa lahat ng panig, ngunit nananatili tayong tuyo, ligtas at payapa. Sa isang mas tahimik na sulok, may isang lumang bangkong kahoy. May likas na alaala ang kahoy; tahimik nitong itinatala ang init, ang mahihinang dampi, at ang mga ligaw na isipin ng mga naupo roon.

At kapag lumipas ang ulan, umiindayog at umiikot sa tubig ang maseselang ligaw na bulaklak sa ilalim ng malalaking puno, bumubulong ng malamig at nakapagpapasariwang tunog ng buhay, tanda ng kaligayahan at dalisay na damdaming natagpuan natin.

Pakinggan dito ang kuwento at inspirasyon sa likod ng bawat halimuyak.

Sa unang kabanatang iyon, ibinuhos namin ang sarili naming mga alaala upang lumikha ng isang espasyo kung saan maaaring sumilong at madamang naiintindihan ang mga tao. Sa loob ng kanlungang iyon, naging banayad na paghinto ang pag-iisa, at itinuro nito sa atin kung paano basta manatili sa ating sarili.

Natapos din ang ulan ng taong iyon, at nag-iwan ng mga alaalang ligtas na iniingatan sa ulan – isang payapang kanlungan, isang paghinto para sa kaluluwa, at isang payak na pakiramdam ng kaligayahan.

Bago ang bawat ulan, may isang sandaling nagsisimulang magbago ang hangin, tila pinipigil ng mundo ang hininga nito sa isang sandali ng paghihintay, at sa kung saan, lumilitaw ang unang kaluskos ng kumakampay na mga pakpak. Doon nagsisimula ang isang bagong kabanata ng “Pluviophile”.

Pakinggan ang pambungad ni Rei sa Silid-Pakinggan →