Pluviophile – Kapag nag-anyong halimuyak ang ulan

Kapag higit pa sa “lagay ng panahon” ang ulan: isang paraan ng pagdama, kasama ang Pluviophile

May ulang nagpapamadali sa mga tao na sumilong. At may ulang nagpapahinto at nagpapatahimik sa atin, kaya mas malalim nating namamalayan ang espasyo sa paligid natin at ang ating sarili. Sa mga ganitong sandali, hindi na lagay ng panahon ang ulan. Nagiging isa itong kalagayan ng damdamin, isang espasyo upang pakinggan ang ating sarili. Isinilang ang Pluviophile mula sa katahimikang iyon. Hindi nito muling nililikha ang ulan sa pamamagitan ng mga larawan o tunog, kundi sa pamamagitan ng halimuyak: alaalang binigyan ng anyong maaamoy ninyo.

Pluviophile: isang pangalan

Ang “Pluviophile” ay isang pangngalang may ugat sa Latin: pluvia (ulan) at -phile (isang nagmamahal). Pero ang mahilig sa ulan dito ay naaakit hindi ng romansa o tula, kundi ng katahimikan at lalim ng damdaming dala ng ulan. Para sa kanila, hindi maingay ang ulan. Isa itong paghinto sa isip, isang sandaling bumubukas ang bawat pandama at bumabalik ang mga bagay na akala natin ay nakalimutan na: ang amoy ng lupa pagkatapos ng bagyo, ang tunog ng hanging dumudulas sa bintana, isang lumang panlamig na lana na may bakas pa ng halumigmig.

Shinjuku, isang maulang hapon, at kung saan nagsimula ang Pluviophile

Hindi nagmula ang ideya ng Pluviophile sa isang burador ng pormula o sa isang laboratoryo, kundi sa tila karaniwang hapon sa Shinjuku, Tokyo, kung saan dumaraan linggo-linggo si Rei Nguyen, ang perfumer ng R Parfums. Nang araw na iyon, umulan nang walang umaasa. Hindi ito malakas, pero sapat para palambutin ang araw-araw na pagmamadali ng mga kalye. Dumilim nang kaunti ang kulay ng daan, tila naging mas malinis ang hangin, at tumahimik nang isang kumpas ang lahat ng gumagalaw sa lungsod. Naupo si Rei sa pamilyar na bangkong kahoy sa tabi ng lawa, kung saan karaniwan siyang umuupo para magmasid at magtala. Nang araw na iyon, walang naisulat. Walang layuning lumikha. Walang balak gumawa ng halimuyak. Tanging ang tunog ng ulan, ang amoy ng basang kahoy sa ilalim ng paa, at isang pakiramdam na napakatangi pero mahirap pangalanan: payapa, malalim at tahimik. O, gaya ng minsang sinabi ni Rei, “Pakiramdam iyon ng pag-iisa, pero masaya.” Hinango ang sandaling iyon, dinalisay at naging diwa ng Pluviophile: isang halimuyak na hindi nagtatangkang “ilarawan ang ulan”, kundi ibalik lamang ang pakiramdam ng pag-upo sa gitna ng ulan, walang ginagawa, basta naroon lang, at hinahayaang dumating ang lahat kung ano ito.

Bawat yugto ng Pluviophile ay isang galaw ng hangin pagkatapos ng ulan

Sa niche na paggawa ng pabango, hindi lahat ng halimuyak ay nagkukuwento. Hango sa ulan ang Pluviophile, pero hindi nito ginagaya ang ulan. Muli nitong nililikha ang isang bagay na mas malalim: ang pakiramdam kalilipas lamang ng ulan. Mamasa-masa pa ang hangin, mabango pa ang lupa, at tila bumabagal ang isip nang isang tahimik na kumpas. Doon nagsisimulang magsalita ang Pluviophile, sa tatlong yugto, pino at buo.

Unang nota – kapag dumampi ang hangin sa lupa

Malinis at sariwa ang simula, parang nakatayo sa beranda pagkatapos ng ulan. Pinalalamig at pinalilinis ito ng luntiang dahon, ng matingkad na asim ng rhubarb at ng natatanging accord ng ulan, magaan na parang simoy sa mga punong tumutulo pa ang tubig. Unang nota: green leaves, rain, rhubarb.

Gitnang nota – mga bulaklak sa mamasa-masang lilim

Habang nagsisimulang tumahimik ang lahat, bumubukas ang gitna ng Pluviophile sa isang pinong halo ng violet leaf, ilang-ilang at bluebell. Ito ang malambot at bahagyang mapulbos na bahagi, medyo “basa” ang himig pero hindi kailanman malungkot, parang amoy ng mga bulaklak sa isang tahimik na hardin pagkatapos ng ulan. Gitnang nota: violet leaf, ylang-ylang, bluebell.

Huling nota – isang marahang yakap sa dulo ng alaala

Nagtatapos ito sa isang mainit at bahagyang maanghang na huling bahagi kung saan nagtatagpo ang white musk, anise at clove. Hindi ito sinadya para mag-iwan ng matinding impresyon, kundi ng pakiramdam na niyayakap ng isang bagay na pamilyar, isang bagay na nangyari noon pa at narito pa rin. Huling nota: musk, anise, clove.

Geosmin – ang hininga ng lupa, ang alaala ng ulan

Ang pinakakapansin-pansing sangkap ng Pluviophile ay geosmin, isang likas na kompuwesto na gawa ng mga bakteryang nabubuhay sa lupa. Ito ang nasa likod ng amoy ng lupa pagkatapos ng ulan, na naamoy na ng lahat kahit iilan lamang ang makapagpapangalan dito. Bihirang gamitin ang geosmin sa pabango dahil napakahirap itong balansehin. Sa Pluviophile, hindi ito kailanman nangingibabaw; binuo ito bilang isang manipis na ulap ng alaala. Kaunting-kaunti lamang ay sapat na para maramdaman ninyong minsan kayong nanirahan sa lugar na iyon, sa maulang araw na iyon. Wala roon ang geosmin para magpabilib; ginigising nito ang alaala. Hindi kayo nito pamumukudin, pero patitigilin kayo nito.

Hindi maingay, hindi mapagpasikat – pero matagal itong nananatili

Hindi pang-“unang impresyon” ang Pluviophile. Hindi ito ginawa para makaakit ng maraming tao. Sa halip, isa itong paghintong may kabuluhan: iyong uri ng bagay na paulit-ulit ninyong naaalala nang hindi alam kung bakit. Bawat wisik ng Pluviophile ay daan pabalik sa inyong sarili: payapa, pribado at hindi nangangailangan ng dahilan.

Halimuyak para sa mga nakatatagpo ng sarili sa ulan

Para sa sinumang tumayo nang walang kibo sa ulan nang hindi naghahanap ng masisilungan ang Pluviophile. Para sa mga nagpapahalaga sa tahimik na sandali, at sa mga damdaming hindi kailangang pangalanan. Sa Pluviophile, hindi na tanawin sa labas ng bintana ang ulan. Nagiging bahagi ito ninyo, muling dinalisay bilang halimuyak.

Pluviophile – Kẻ yêu mưa

Ang Pluviophile ay isang simponya ng ulan, binuo mula sa amoy ng tubig at isang malamig at luntiang kasariwaan na dinampian ng naiiwang bakas ng mga ligaw na bulaklak, at tila perpektong muling nililikha ang amoy na napapansin ninyo pagkatapos ng ulan.