Pagsulat tungkol sa ulan: Ang nagwaging akda, ni Yinke

Dalawang linggo matapos magsara ang eksibisyong “Pluviophile – Kẻ yêu mưa”, nagtapos na rin ang “Rain Stories”, isang patimpalak para sa mga kuwento ng maulang araw, at nag-iwan sa mga mahilig sa halimuyak ng mga damdaming hindi madaling malimutan. Sa nakalipas na dalawang linggo, isa-isang binasa ng perfumer na si Rei Nguyen ang bawat kuwento ng ulan upang piliin ang pinakatumatak na akda. Bawat isa ay ibang larawan, hinango mula sa mga alaala ng ulan ng isang tao. At ngayon, matapos ang isang nakaaantig na paghahanap, natagpuan na rin ni Rei at ng koponan ng R Parfums ang nagwaging akda sa “Rain Stories”.

Isang kuwento ng ulan ni Yinke, ang nagwagi sa patimpalak sa pagsulat tungkol sa ulan

Sa payak at matipid na prosa, inaakay ni Yinke ang mambabasa sa mga pamilyar na tagpo, at sa pamamagitan ng mga ito, sa mga damdaming lubos na totoo. Binabati ng R Parfums si Yinke, na ang kuwento ng ulan ay nanalo ng isang 50 ml na bote ng Pluviophile na may patinang isa lamang ang ganito. Narito, muli, ang mga salita ni Yinke. “Ipinanganak at lumaki ako sa isang lalawigan sa gitnang Vietnam. Doon, madalas magtagal ang ulan sa mga huling buwan ng taon, Oktubre at Nobyembre. Sa mga buwang iyon, madalas lumakas ang ulan, at napakalamig. Sa buong tatlong taon ko sa high school, sumasakay ako ng de-kuryenteng bisikleta papunta sa paaralan, nag-aaral doon sa araw at may dagdag na aralin sa gabi. Hindi ko na maalala kung aling gabi iyon; isang karaniwang araw, marahil. May aralin ako sa gabi. Medyo malamig, at malakas ang ulan. Pagkatapos nito, umuwi ako at natulog gaya ng dati. Lumipas ang isang araw o higit pa, saka ko nabalitaan mula sa isang guro na noong gabing iyon ng malakas na ulan, may dumating na naghahanap sa akin. Ang nanay ko iyon. Pumunta siya para dalhan ako ng kapote. Biglang may naramdaman akong mainit, at bahagyang mapait, na umaapaw sa loob ko. Noong panahong iyon, walang telepono. Hindi ako matawagan ng nanay ko, kaya dumiretso siya sa paaralan para iwan ang kapote, pero nakauwi na ako noon. Nang tanungin ko siya tungkol dito, ang tanging sinabi niya ay ‘mẹ lo con ướt mưa’ (‘nag-alala akong maulanan ka’). Limang salita. Hindi na ito masasabi nang mas payak pa. At iningatan ko ang alaalang iyon mula noon. Ngayon, nakatira ako malayo sa aking mga magulang. Sa Saigon, panahon ngayon ng maaraw na umaga at maulang hapon. Malakas ang ulan, at hindi ito kailanman nagbababala. Maraming araw na umuuwi akong basang-basa mula ulo hanggang paa. At labis akong nangungulila sa nanay ko. Lagi kong pinakikinggan ang ‘Home’ ni Michael Bublé kapag sumusulat ako tungkol sa kanya: isang awit ng isang taong nasa malayo, na alam na mapalad siya at ang tanging gusto ay umuwi. Ngayong tag-ulan, nasa Saigon pa rin ako, malayo sa tahanan. At wala akong ibang mas gusto kaysa sa isang lipad pauwi. P.S. Hindi kailanman mababasa ng nanay ko ang mga linyang ito. Ni hindi niya malalaman na naaalala ko pa ang araw na iyon. Gayunman, sana alam niyang mahal ko siya, Ma.” Hulyo 21, HCMC. Yinke