Maikling kuwento · Rei Nguyen
Isang Pagdalaw mula sa Buwan
«Huwag mong banggitin sa akin ang pangalan niya. Malayo na ako sa Baker Street at sa kanyang pakikialam. …»
Tagal ng pagbasa 15 minMay-akda: Rei Nguyen
Basahin ang akdang ito sa Vietnamese: Đọc bằng tiếng ViệtUnang inilathala sa Vietnamese noong Pebrero 19, 2025. Isinalin noong 2026 nang tapat sa orihinal.
Gumapang ang pilak na liwanag ng buwan hanggang sa kaloob-loobang mga dahon ng sanga ng champaca na nakahilig sa aking bintana. Isang gabi ng supermoon. Buong linggo na itong pinag-uusapan ng mga tao.
Nakatayo ako sa aking mesang panghalo. Pagsubok 53. Hindi na ako makapagpatuloy. Isang halimuyak na masyadong ligtas, kahit buo at bilugan ang hugis. Balanse, pero masyadong balanse. Gusto kong basagin ang balanseng iyon. Ngunit sa paanuman, nanatili itong balanse, sa isang pabaya at burarang paraan. Wala nang malalabasan ang Numero 53, at nararapat itong pagpahingahin.
Tumingin ako sa liwanag ng buwan.
Anemia ba ito pagkatapos manganak, o pitong oras na pagkakadikit sa mesa nang walang pahinga? Mukhang malabo at di-malinaw ang aking mga kamay, mala-asul na lila ang mga ugat. Para bang nagwiwisik ang liwanag ng buwan ng alikabok ng diwata sa silid sa ilalim ng bubong na matagal nang ako lamang ang laman.
Sa kung saan, may ligaw na pusang ngumungurngor. Hindi na bago sa akin ang mga pusang gumagala sa gabi sa alulod sa tabi ng bahay. Isang uri na may kakatwang mga gawi. Mas tinatakot ako ng kanilang ngurngor kaysa ikinatutuwa ko ito. Gaya ng itim na pusang may puting medyas doon, nakatitig sa matang kulay-amber. Sige na! Lumayas ka! Mas maliwanag pa ang mga mata mo kaysa sa buwan. At naku, bakit ba kumakapit sa iyo nang ganyan ang lilang ulap na iyan? Wala nang duda: kailangan ko ng mas maraming hemoglobin, at agad-agad.
“Maliwanag ang buwan, hindi ba?”
Lumingon ako. Nanlamig ang aking gulugod. Umalingawngaw mula sa kung saan ang mababa at paos na tinig, pero hindi ko matiyak kung galing ito sa labas o sa loob ko. Napakalapit nito, na para bang may lihim na nagbaon ng ispiker sa mismong tambol ng aking tainga nang hindi nag-iiwan ng sugat o kahit isang patak ng dugo.
Buong linggo na akong mag-isa rito sa itaas. Nakagawian ko nang lumayo patungo sa isang silid sa ilalim ng bubong na malayo sa lungsod tuwing kailangan kong lumikha.
“Alinman sa dalawa: magpahinga ka, at bukas ay magsimula kang muli sa unang bersiyon. O magpuyat ka buong gabi at maghagis ng isa pang daang bote palabas sa bintanang iyan.”
Sa pagkakataong ito, sapat ang haba ng tinig para masundan ko kung saan ito galing. Tumingin ako sa sahig: walang iba kundi ang ligaw na pusa, na nakatalon na pala sa silid sa di-ko-namalayang sandali. Isang magaang lukso. Taglay ang gilas ng talon ng isang mananayaw ng ballet, dahan-dahan itong nag-unat sa aking mesang panghalo, nang napakaingat na wala ni isa sa aking mga sample vial na 5 ml ang kahit nanginig o natumba.
“Patchouli ang naisip mo, kaya bakit nagpupumilit ka pa rin sa mga puting bulaklak?”
Hindi ako nagkamali ng dinig. Galing mismo sa pusa ang paos at makapal na tinig na iyon.
Nagtiim ang aking panga, para hindi ko makagat ang sariling dila sa takot. Ang pinakamalapit na maaabot, bahagyang nasa itaas ng aking ulo at sa isang tabi, ay isang medyo mabigat na kandelerong laton: mga tatlong hakbang, siguro apat na segundo para maihampas ito sa nanggugulo.
Sa mga kuwentong-diwata na nabasa ko, magandang pangitain ang puting pusa. Ang itim na pusang ito, bukod sa makamundo nitong kapalaluan, ay may — dapat aminin — kakaibang talas. Kung masama ang pakiramdam ko, baka totoong nawalan na ako ng malay matapos ang mahigit limampung bersiyon nang walang pahinga, at isa itong biro ng demonyo na dulot ng palagi kong pagkakita sa maliit kong pamangkin na nanonood ng mga video ng nagsasalitang pusa. Hindi pa rin masamang teorya iyon. Pero kung gising ako, at nagsasalita ang pusang ito sa loob ng ulo ko sa kakaibang lilang liwanag na iyon, hinala ko’y nasa tunay na gulo ako.
“Hindi bababa sa walumpu’t dalawang pahina tungkol sa patchouli sa nakaraang pitong araw. At orange blossom: mga apat na tao na ang nagsabi sa iyo na iyon ang gusto nila sa kanilang pabango.”
Iyon na nga. Totoong nakapagsasalita ito.
“Pinili mo ang orange blossom bilang pangunahing sangkap. At pagkatapos noon, nagpatuloy kang magbasa tungkol sa patchouli.”
Bigla akong natigilan. Hindi na ako tinatakot ng pusa; naiinis na ako rito.
“Ang talino naman natin. Saan ba nanggaling ang kuting na ito na naghahanap ng gulo? Sige na, manghuli ka na lang ng daga, munting pusa.”
“O, o. Huminahon ka, huminahon. Labinlimang papel na pang-amoy na may pangalan sa mesa mo, at isang mas luma kaysa sa lahat. Inamoy nang paulit-ulit, sa itsura nito. Maaaring mahal na mahal mo ito. O kinailangan mo itong balik-balikan nang walang malinaw na pag-usad. May bakas ng kuko sa dulong isinasawsaw at sa bahaging hinahawakan. Ang huling ilang pag-amoy, tila, ay hindi naging maganda. Orange blossom absolute @ 10% sa ethanol.”
“At ang isa pang papel, may markang pangalang halik-ng-lupa, nakaipit sa paborito mong aklat. Patchouli, hindi tinunaw.”
Sa tingin ko, may lamok na kumagat sa paa ko. Ang mahapdi at makating pakiramdam na iyon ay nangangahulugang totoo ang lahat ng nangyayari, walang anumang duda.
“Ano ito? Isang pusang detektib? O isang pusang nagkukunwaring Sherlock Holmes, nagpapakitang-gilas sa matalas na pagmamasid? E ano naman ang nahinuha mo?”
“Huwag mong banggitin sa akin ang pangalan niya. Malayo na ako sa Baker Street at sa kanyang pakikialam. Ang buwan, at ang lipas na nitong lansi ng paglilipat. Mas gugustuhin ko pang bumalik sa Reichenbach at itulak siyang muli sa bangin kaysa maupo sa impiyernong punong champaca na ito sa lupain ninyong ito.”
“Sino ka?”
“Sayang ang mga salita.”
Sa loob ng ilang sandali, hinanap ng aking mga neuron ang ugnayan, na para bang pumasok ako sa isang Pensieve at bumalik sa mga araw na yakap-yakap ko ang mga nobelang detektib at binubusisi ang bawat pahina. Ang tinig na iyon, sa pagitan ng makapal na paos at matinis na hinaing; ang asal na iyon; ang katusuhan at bantang iyon.
“Propesor James Moriarty!”
“Aba. Hindi mo kailangang lakasan ang boses mo. Pero salamat.”
Napagtanto kong ang pasasalamat ay para sa titulong Propesor na ginamit ko. Mukhang nasiyahan ang pusa. Nag-unat ito pasulong at umungol. Siyempre: ang dakilang isip sa likod ng bawat galamay ng pugitang British. Ang daliring nagpapagalaw sa mga papet na kriminal sa mga lihim na kalye ng London. Pero ano ba talaga ito, sa huli? Hindi kailanman naging totoo si James Moriarty. Nasaan ba ako?
“Ano ang ginagawa mo rito? Hindi ko inakalang totoo kang umiiral.” Hindi ako mapakali.
“Mukhang mababago ang pananaw mo ng ilang kalmot ng mga kuko ko sa payat na mukhang iyan. Maaari mo itong pag-isipan. Huwag mong kalimutan ang panganib na kakailanganin mo ng hindi bababa sa pitong turok ng Abhayrab. Hindi ako sigurado kung nakumpleto ng katawang ito ang lahat ng bakuna nito laban sa rabies.”
“Ano ang nangyari?” tanong ko, biglang namalayang wala akong maibigkas kundi mga putol-putol na tanong. Hindi pa rin bumabalik ang dugo sa aking panga.
“Hindi ko alam. Ang tanging nangyari bago nito ay nahulog kami ni Sherlock Holmes sa Reichenbach Falls. At pagkatapos noon, hindi na kailanman nakaalis ang katawang ito sa bubong mo, kasama ang puno nitong namumulaklak buong taon pero masyadong malayo para mapitas. Sinubukan kong umalis. Pero tila sa tuwing tumatapak ang mga paa ko sa lupa, umiikot pa rin ako sa lugar na ito.”
Nanatili akong nanigas sa kinatatayuan ko.
“Marahil kinailangan kitang makilala. At ang supermoon ngayong gabi ay angkop na okasyon para sa pagpapakilala.”
“Ako… may maitutulong ba ako sa iyo? Ang ibig kong sabihin, ah, gusto mo ba ng pâté?”
Hindi ako makapaniwalang nag-aalok ako ng mainit na pâté sa isang utak ng krimen. Nagtatabi ako ng kaunting sari-saring pagkain para sa mga ligaw na hayop sa paligid, at may ilan pang bagay sa aparador na maaaring initin. Hindi gumalaw ang mga bigote. Hindi ko mahulaan kung ano ang iniisip niya. Lumipas ang ilang segundo ng katahimikan.
“Salamat. Bakit hindi. Ilang araw na akong hindi kumakain. Marunong pa ring magutom ang katawang ito.”
“Isang gabi ng Nobyembre, may nakilalang pusa si Lola na nagpakilalang Moriarty, mula sa mga nobelang mahal niya. Baka biro lang iyon ng kung sino. Pero mukha itong gutom. Kaya pinakain niya ito ng pâté sa sofa. Mukhang gustong-gusto nito iyon.” Naisip kong isusulat ko ito sa aking talaarawan para maipamana sa aking mga apo. Sa kabilang dulo ng silid, matagal nang dinilaang malinis ang seramikang pinggan ng mainit na pâté. Mukhang kahit ang isip ng kriminal ay tumatakbo rin sa sikmura. “Mukhang may ilan kang maliliit na problema.” Naglakad-lakad pabalik si Moriarty sa aking mesang panghalo at sinuri ang mga hindi ko pa tapos na boteng salamin.
“Walang kakaiba. Tinatawag namin itong ‘art block’.” “Siyempre, alam mong mas malaki ito kaysa sa anumang harang sa trabaho mo. Nasa iyo ang harang.” Hindi ako umimik.
“Ang parehong nakapapagod na ilusyon ng lahat ng humahabol sa magagandang bagay,” bulong ni Moriarty, mapanuya ang tinig. “Hindi ka nila mas mamahalin dahil lang sa halimuyak na nakalulugod sa kanila, binibini. Mas pinahahalagahan nila ang mga hari ng Bitcoin o ang mga NFT. Mukhang hindi ka rin naman mahina sa numero. Bakit ka nagpapakahirap sa kung ilang 0.00 gramo? Sayang lang.”
“Mahusay na pagkakasabi. Sa tingin ko, hindi naman gaanong naiiba ang mga pahina mo ng pagsusuri sa quantum physics sa suliranin ng binibining ito.”
Isang kaluskos mula sa mga dahon ng champaca; may puting hugis na dumaan at lumapag sa sahig na kahoy, magaan na parang balahibo ng ibon. Isang pusang puti ang balahibo at luntian ang mga mata. Sa totoo, mukhang gusot ang balahibo nito, na para bang sumuot ito sa maraming bubong nitong mga nakaraang araw, kaya naiwan ang kulay na hindi lubos na puti o garing, bagaman kumikislap pa rin ito sa lilang liwanag ng buwan. Eksaktong gaya ng paglitaw ni Moriarty kanina lamang. Isang marangal na tinig, bahagyang mapanuya, bahagyang matamlay, walang ibinubunyag.
“Sherlock Holmes! Ikaw ba talaga iyan?”
“Mukhang naikuwento na niya sa iyo ang nangyari sa Reichenbach Falls.” Sinulyapan ng puting pusa si Moriarty, na may itsura ng isang lubos na pagod na itim na pusa.
“Talagang sumusulpot ang mukha mo kahit saan, ano. Pero tapos na ang salu-salo ng pâté!”
Sabay na humalakhak ang dalawang tinig. Yumanig ang silid. Ako lang ba ang nakaririnig ng ingay na ito? Hindi ko inakalang may anumang init ng loob sina Sherlock at Moriarty para sa isa’t isa, lalo pang makatatawa sila nang magkasama nang ganoon kasaya. May mali.
“Walang kakaiba roon, mahal na binibini. Kahit magkaibang mukha ng barya ang pinili naming dalawa, hindi ibig sabihin na hindi kami makatatawa nang magkasama sa kaawa-awang kalagayang ito, sa loob ng balat ng mga pusa. Pinaglalaruan kami ng supermoon.”
Sa Shadow Éclat lamang
- Ozone
- Magnolia
- Iris
- Immortelle Absolute
- Black Pepper
- Suede Leather
Pareho
- Green Mandarin
- Osmanthus
- Geranium
- Rose
Sa 221B lamang
- Lemon
- Blackcurrant
- Birch Tar
- Ambrette Seed
- Leather
- Peru Balsam
- Tobacco
«Magkaibang tono ang Shadow Éclat at ang 221B, bawat isa ay naglalabas ng ganda ng magkasalungat na sangkap.» · Journal, Disyembre 18, 2024
“Paano ako maniniwalang nagsasabi kayo ng totoo? Kalokohan ito.” Tinitigan ko ang dalawang pares ng matang nag-aalab sa lilang liwanag ng buwan. Ano ang kinalaman ng supermoon sa aking silid sa ilalim ng bubong?
“Hindi ko iniisip na may kahit katiting kang duda. Ang hinahangad mo ay kaunting panghihikayat mula sa amin, na, sa paniwala ko, alam na alam mong hindi namin kailanman ibinibigay. Maliban kung matutulungan mo akong makabalik sa dati kong katawan at sa dati kong mundo – ah, at isang solusyon ng cocaine na pitong porsiyento.” Hindi ako umimik. Siyempre, nahuli ako.
“Iyan ang problema mo. Tapat ka pero mapag-alinlangan. Hindi karaniwang magkasama ang dalawang iyon.”
“Sa tingin ko, hindi rin karaniwang magkasama kayong dalawa.”
Lumipas ang ilang segundo. Tila walang nagbago sa tagpo. Ako pa rin, at dalawang pusang lumabas mula sa punong champaca sa isang gabing mas maliwanag ang buwan kaysa nararapat. Naroon pa rin ang lilang liwanag; ngayon, dahan-dahan nang lumalim ang mapusyaw nitong lila tungo sa madilim na pulang-dugo. Ang hemoglobin na kailangan ko, mukhang sagana sa buwan. Nagliliwanag nang buo at maningning ang buwan. Ang tiktak ng orasan ang naging pinakamapanglaw na tunog na gumagalaw. Ikasampu na ng gabi.
“Sa tingin ko, ang formula mo ay formula mo na noong bersiyon 8. Hindi kailangang pagbabago ang mga numerong sumunod. Sinayang mo ang 45 bersiyon at itinapon ang lahat sa bersiyon 53. Isang araw na nasayang, kung gayon. Hindi naman masama,” sabi ng puting pusa.
“Mas mahusay ang magiging timpla ng bersiyon 54.” Sigurado ako roon.
“Hindi mo ba nauunawaan na mas mabilis ang gibain at itayong muli kaysa ipagpatuloy ang pagkukumpuni sa mayroon ka na? Makapagtatayo ka ng mga pader. Pero basag ang pundasyon. Walang silbi.” Dumaan ang mga matang kulay-amber sa mga numerong sulat-kamay sa papel ng aking formula.
“Hindi laging kasing-hilig sa pagwasak ang binibining ito gaya ng gusto mo, Moriarty.”
“Ang pagwasak ang unang hakbang ng muling pagbubuo. Pagwasak ang tingin dito ng karamihan sa inyo. Ang gusto ko lang ay maibalik ang lahat sa tamang lugar nito.”
Marahang umuugoy ang buntot sa bawat mabagal na hakbang ni Moriarty. Pumapasok ang liwanag ng buwan sa hamba ng bintana, at mas maitim pa ang pusa kaysa sa sarili nitong anino, na nakaunat sa sahig sa malambot na lilang liwanag. Maganda ito. Nang hindi nag-iisip, gusto kong yakapin ang malungkot na anyong iyon. Sabagay, pusa lamang ito.
“Ang supermoon ay isang natatanging liwanag na nagpapakatotoo sa mga hinahangad ng sinuman. Para lamang sa karapat-dapat, siyempre,” sabi ni Sherlock.
Nanatiling tahimik ang itim na pusa. Tila nalunod ito sa sarili nitong mundo. Susubukan kaya nitong sakupin ang buwan at pasunurin ito sa kagustuhan niya? Hinala ko, mahirap para kay Moriarty na palampasin ang ganoong hangarin. Masyadong karaniwan ang mga alahas at kayamanan para makuha ang pansin ng dalawang isip na ito. Iba ang usapan sa isang supermoon na may kapangyarihang tumawid sa ibang mundo, at karapat-dapat itong pag-isipan.
“Anuman ang mangyari, wala kaming interes sa kalokohang supermoon na ito. Mahal kong binibini, huwag kang malunod sa mga guni-guni tungkol sa mga bagay na lampas sa mundo. Walang kinalaman sa amin ang buwan at ang mga bituin, pero ang mga kaso sa England, mayroon.” Muling nagsalita ang puting pusa, na parang binabasa ang aking isip. Alam kong mahilig si Sherlock sa paghihinuha, pero sa kung anong dahilan, medyo nakaiinis siya sa akin noong sandaling iyon. Pero totoo rin namang hindi kailanman pinag-abalahan ni Sherlock na punuin ang kanyang ulo ng anumang walang kinalaman sa kanyang gawaing detektib, kahit pa mga teddy bear o ang Mars.
“May naaamoy akong pamilyar.” Matapos ang mahabang katahimikan, sa wakas ay nagsalita ang itim na pusa.
“Hindi mula sa mga halimuyak na ginagawa mo, mahal kong binibini. Babad ang amoy na ito sa hamog, singaw at putik. Hindi ang putik ng kripta, gaya ng mga minsang naglaho sa aking sapot: ito ang amoy ng mamasa-masa at malumot na lupa at basang bato mula sa Reichenbach Falls. Sa tingin ko, naaamoy mo rin ito, Sherlock.”
“Tama ka. Maliban na lang na mas malinaw kong naaamoy ang dugo kaysa sa anupaman.”
“Kumukupas na ang alikabok ng buwan.”
“Malapit na siguro ang oras ng aming pagbabalik. Bagaman hindi ko alam kung kailan.” Tumalon ngayon ang puting pusa sa aking estante ng aklat at dahan-dahang humakbang sa ibabaw ng mga aklat, isa-isa. Ay, siyempre, mahilig sila sa aklat, ang dalawang pusang ito. Ang isa ay bihasa sa anatomiya, ang isa naman ay tanyag na iskolar. Pero hinala ko, maliban sa mga aklat tungkol sa teknik at botanika sa estante, mapapailing lamang siya sa aking ‘Dragon Ball’ at ‘Black Jack’. Ano ang gagawin sa manga ng isang lalaking walang pakialam sa sistemang solar?
Sandali. Isang kaisipan ang biglang tumawid sa aking isip, at nanlumo ang aking puso.
“Kung babalik kayo, ibig bang sabihin ay babalik kayo sa Reichenbach Falls?”
“Sa pinakailalim ng Reichenbach Falls, para maging mas tiyak, mahal kong binibini.”
Wala akong masabing salita. Nadurog ang puso ng mga Sherlockian sa buong mundo sa wakas na iyon, nang magbuno sina Sherlock Holmes at Moriarty at sabay na nahulog sa ilalim ng bangin. Kahit ibinalik ni Conan Doyle si Sherlock kalaunan, wala na si Moriarty sa mga sumunod. Hanggang ngayon, hindi ko alam kung alam ito ni Sherlock. At nagpasya akong huwag nang magtanong. Isang kakaibang lungkot ang bumalot sa akin habang iniisip ko ito.
“Wala bang paraan para mabago ang wakas?” tanong ko, hindi maitago ang panginginig ng sarili kong tinig.
“Mahal kong binibini, gaano ko man pinahahalagahan ang iyong pagkamapagpatuloy at ang iyong mainit na pâté, aaminin kong may hangganan ang aking pasensiya. Nagtatanong ka sa akin ng tanong na alam mo na ang sagot.”
Muling naghari ang katahimikan sa lumalangitngit na silid sa ilalim ng bubong. Nagliliwanag pa rin ang buwan sa itaas, bagaman nagsisimula nang maging mahinang asul ang lila nito. Pumasok ang halimuyak ng champaca.
Kahit nasa anyo ng mga ligaw na pusa, kapwa naglalabas sina Sherlock at Moriarty ng hangin ng hiwaga at pagmamataas. Wala akong nakitang poot o galit sa kanila. Gaya ng matatandang magkaibigan, magkaiba pero nagkakaunawaan. Dahil man sa liwanag ng buwan o sa paglamig ng hangin, nagsimulang kumabog ang aking puso. Asul ang mga ugat sa aking mga kamay, at nanlamig ang buo kong katawan.
Tila nawawalan ng kulay ang itim at puting balahibo sa liwanag ng buwan. Hindi. Natutunaw sila. Dahan-dahan, unti-unti. Nakababa na mula sa estante patungo sa sahig ang puting pusa, at umupo sa tabi ng itim na pusa, nakatingin sa liwanag ng buwan sa bintana. Nagsimula nang tumunog ang orasan para sa hatinggabi.
“Bakit mo piniling maging kriminal?” tanong ko kay Moriarty, tuwiran at medyo bastos. Kanina, tinawag ko siyang Propesor. Pero gusto ko talagang malaman kung bakit, sa dami ng pagpipilian, iyon ang bersiyon ng sarili niya na kinahinatnan ni James Moriarty.
“Aba. Ganito kasi. Kriminal man o propesor, taglay ko ang dalawang titulo. Pero sa totoo, ako lamang si James Moriarty.”
“Dapat kong aminin, James. Kung wala ka, napakabagot ng aking buhay. Hindi ako gaanong pinasasabik ng cocaine at tabako kaysa sa masalimuot mong mga pakana at sa iyong katusuhan. Napagod na ang pulisya ng London sa pagpunta para makiusap sa akin sa bawat isa sa mga kaso mo.”
“Kung gayon, mabuting tumigil ka na sa pakikialam sa mga gawain ko. Ah, o baka tumigil ka na nga, pagbalik natin sa Reichenbach.”
“Hahanap-hanapin kita, James.”
Tila nalunod sila sa tagpo at sa kani-kanilang isip. Kumikinang na ngayon ang liwanag ng buwan, mas malaki kaysa karaniwan, na para bang nagliliyab sa asul na apoy. Tila nakatayo ako sa gitna ng mga agos ng panaginip at pagkagising na dahan-dahang lumulutang kasabay ng bawat butil ng alikabok. Lalong lumiliwanag ang aking mga kamay sa bawat sandali. Sa harap ng nakatalikod na dalawang pusa — ang mismong mga pusang ilang oras lamang ang nakalipas ay nagpakaba nang husto sa akin — naroon ako, at ang gusot kong mga damdamin.
“Ingatan mo ang iyong mga kaisipan, Rei.”
Naglaho ang dalawang anino. Tumunog ang orasan para sa unang oras ng madaling-araw.
Bumalik ang liwanag ng buwan sa una nitong malambot na sinag. Nakabukas ang bintana. Nagkalat ang mga bote ng pabango kung saan-saan. Ang sanga ng champaca, hitik sa puting bulaklak, ay naglalabas ng halimuyak na parang mula sa napakalayong lugar.
Rei Nguyen
Pagkatapos ng gabing maliwanag ang buwan
Kathang-isip ang kuwento. Totoo ang dalawang halimuyak.
Ginawa ni Rei ang 221B para kay Sherlock Holmes at ang Shadow Éclat para kay James Moriarty: dalawang mukha ng iisang barya.
Liwanag · Sherlock
221BAng mapangahas na mangangarap
«Higit sa lahat, malalim ang malasakit ni Sherlock sa mga tao.»
Patina 50 ml · Ceramic 50 ml · 12 ml · 2 ml
Tingnan ang 221B
Dilim · Moriarty
Shadow ÉclatManingning na dilim
«Kung saan nagtatagpo ang buwan at ang araw. … Tinatawag ko itong ningning ng dilim.»
Patina 50 ml · Ceramic 50 ml · 12 ml · 2 ml
Tingnan ang Shadow Éclat
Mga larawan: bagong mga pintang tinta na ginawa noong 2026 para sa edisyon sa web; hindi bahagi ng orihinal na post, at hindi gawa ni Rei.
Iba pa mula sa Journal
Lahat ng akda sa Journal →
Ang Bahay-pabango
Ulan, bulaklak ng suha at Holmes
Isinalin mula sa Vietnamese
Ang Bahay-pabango
Tatlong taon ng R Parfums sa 34 Nguyễn Duy Hiệu
Isinalin mula sa Ingles
Ang Bahay-pabango
Isang usapan sa Bagong Taon kasama ang artist ng halimuyak na si Rei Nguyen
Isinalin mula sa Vietnamese