Mga eksibisyon · 2026

Ang limang kuwento ng Pluviophile – Chapter 2

Pluviophile – Chapter 2 · 34 Nguyễn Duy Hiệu · Hulyo 16 – Agosto 9, 2026

May-akda: Rei Nguyen & R Parfums
Inilathala: Oktubre 24, 2026
Wika: Filipino
Tagal ng pagbasa: 2 min

Basahin ang akdang ito sa Vietnamese: Đọc bằng tiếng Việt

Unang inilathala sa Vietnamese noong Oktubre 24, 2026. Isinalin noong 2026 nang tapat sa orihinal.

Bahagi ng isang pagbubukasPluviophile – Chapter 2 · 2026 · Buksan ang talaan

Guhit sa tinta: isang tutubing tanaw mula sa itaas, nakabuka ang mga pakpak, isang tuwid na guhit ang katawan.

As a child, I often wondered, “Where does the rain come from? And where does it go?” Countless times, I imagined the adventures a single raindrop went through just to reach the earth from the sky. I still believe each raindrop has its own lifetime. This life, and countless more to come. For this second chapter of “Pluviophile”, I let dragonfly wings carry me to wander here and there with the rain. I don’t expect it to be a happy raindrop, but rather, one that lives its life to the fullest. Through these five scents, I wish to share those feelings with you. With love and rain.

Noong bata ako, madalas kong itanong sa sarili: “Saan nanggagaling ang ulan? At saan ito napupunta?” Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong inisip ang mga pakikipagsapalarang dinaanan ng iisang patak ng ulan para lamang makarating sa lupa mula sa langit. Naniniwala pa rin ako na may sariling buhay ang bawat patak ng ulan. Ang buhay na ito, at hindi mabilang na buhay pang darating. Para sa ikalawang kabanatang ito ng “Pluviophile”, hinayaan kong dalhin ako ng mga pakpak ng tutubi para gumala rito at doon kasama ang ulan. Hindi ko inaasahang magiging masayang patak ng ulan ito, kundi isang patak na isinasabuhay nang buo ang buhay nito. Sa limang halimuyak na ito, nais kong ibahagi sa inyo ang mga damdaming iyon. With love and rain.

Rei Nguyen & R Parfums

Scent #1: On the wingbeat

Guhit sa tinta: mga pahilis na hagod ng ulan, at isang bilog na patak na huling bumabagsak.

Iminulat ng patak ng ulan ang mga mata nito matapos ang mahabang paglalakbay. May tinig na tumawag:

Tutubi – Kumusta, ayos ka lang ba?

Ulan – Salamat, ayos na ayos ako. Salamat sa pagsalo sa akin.

Tutubi – Huwag kang mag-alala, magaan ka naman. Manatili ka lang dito sa pakpak ko, madadala kita kung saan-saan. Gaano ka katagal mananatili?

Ulan – Hindi ako sigurado, siguro nakadepende ang lahat sa araw.

Tutubi – Kung gayon, sapat na ang tagal, hindi ba?

Scent #2: Longing in the rain

Guhit sa tinta: isang tutubing nakahilig habang lumilipad, nakabukas ang apat nitong manipis na pakpak.

Ulan – Gaano pa tayo katagal dito?

Tanong ng patak ng ulan.

Tutubi – Hindi na matagal. Narito na ako sa sangang ito mula pa noong dalawang hangin ang nakalipas. Hindi ginawa ang pakpak ng tutubi para lumipad nang pasalungat sa hangin, alam mo.

Ulan – Sige, sabay na tayong maghintay.

Dumaan ang isang di-mapakaling simoy; marahang nanginig ang pakpak ng tutubi, na may tuldok na patak ng ulang kulay-pilak.

Scent #3: A Date

Guhit sa tinta: isang hubad na sangang kumukurba sa hangin, at isang maliit na tutubing lumilipad sa itaas nito.

Sa isang angat ng mga pakpak, naramdaman ng patak ng ulan na muling gumaan ang katawan nito, marahang lumulutang sa hangin.

Ulan – Saan tayo pupunta, Tutubi?

Tutubi – Para makita ang isang napakamahal sa akin. Sa tingin ko, magugustuhan mo rin siya, Ulan.

Ulan – Ganoon ba. Siguro naghintay siya sa buong pag-ulan.

Tutubi – Mula pa bago dumating ang ulan!

Sa pakpak na kulay-pilak, nakita ni Ulan ang paglitaw ng isang malambot na kulay-rosas. Banayad, at nakamamanghang ganda.

Scent #4: The Waltz

Guhit sa tinta: isang lotus na bumubuka sa ibabaw ng maputlang bahid ng tubig, at isang tutubing malapit dito.

Sa isa pang hilig ng mga pakpak, nakilala ni Ulan ang bulaklak na ilang ulit nang dumalaw sa mga panaginip nito.

Tutubi – Kumusta, Lotus.

Sa pinakadalisay na ngiti, marahang iginalaw ni Lotus ang mga talulot nito, bumubulong bilang tugon:

Lotus – Kumusta, mahal kong kaibigan. Hindi ka ba napagod sa ulan?

– Kumusta, Ulan. Natutuwa akong dumalaw ka.

Ikiniling ni Tutubi ang pakpak nito, at marahang dumulas si Ulan sa yakap ng bulaklak.

Hindi kailanman inakala ni Ulan na maaari itong magkaroon ng kulay at amoy. Pero sa ilang maiikling sandali, tunay na naramdaman ni Ulan na isa itong Kulay-rosas na Patak ng Ulan, buhay sa init ng tag-araw at sa matamis na nektar.

Lumapit nang husto ang pakpak ng tutubi. Napakabanayad, napakainit.